زمینه و هدف کودکان به‌دلیل محدودیت‌های زبانی، شناختی و عاطفی، معمولاً نمی‌توانند هیجانات و تعارض‌های درونی خود را به‌صورت کلامی بیان کنند. ازاین‌رو، بازی به‌عنوان زبان طبیعی و اصلی کودک، بهترین و مؤثرترین راه دسترسی به دنیای درونی اوست. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی بازی‌درمانی گشتالتی بر کاهش مشکلات درون‌سازی‌شده و برون‌سازی‌شده کودکان ۷ تا ۱۰ سال شهر تبریز بود. 
روش پژوهش پژوهش به روش شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان ارجاع‌شده به مراکز مشاوره اداره آموزش‌وپرورش تبریز در سال تحصیلی 1403 بود که براساس مصاحبه بالینی و معیارهای DSM-5-TR، دارای مشکلات درون‌سازی، برون‌سازی یا هر دو بودند. با فرض توان آماری 80/0 سطح معناداری 05/0 و اندازه اثر 6/0، حجم نمونه 24 نفر (12 نفر در هر گروه) تعیین شد که به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۲ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده‌ها سیاهه رفتار کودک آخنباخ (1991) بود. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۷۵ دقیقه‌ای تحت بازی‌درمانی گشتالتی قرار گرفت و گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. پس از اطمینان از رعایت پیش‌فرض‌ها، داده‌ها با تحلیل کوواریانس تک‌متغیری بررسی شد.
یافته‌ها نتایج نشان داد بازی‌درمانی گشتالتی تأثیر بسیار معناداری بر کاهش مشکلات درونی‌سازی‌ و مشکلات برونی‌سازی‌ (0/001>P) دارد. اندازه اثر η² برای هر دو متغیر نزدیک به 0/99 گزارش شد که بیانگر اثربخشی بسیار قوی مداخله است
نتیجه‌گیری باتوجه‌به مؤثر بودن گشتالت درمانی بر مشکلات رفتاری–هیجانی کودکان، بهره‌گیری از این رویکرد به‌ویژه در موارد همبود مشکلات درونی و بیرونی، و در مراکز مشاوره مدارس، توصیه می‌شود.