دوره 7، شماره 1 - ( دوره 7، شماره 1 1405 )
جلد 7 شماره 1 صفحات 95-78 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.TNB.REC.1404.179
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Azizi N, Baseri A, Abolmaali Al-Husseini K. (2026). Multilevel Analysis of Individual and Social Factors Associated With Social Interests Among Iranian Adolescents From Different Ethnic Groups. Journal of Childhood Health and Education. 7(1), 78-95. doi:10.32598/JECHE.7.1.452.1
URL: http://jeche.ir/article-1-395-fa.html
URL: http://jeche.ir/article-1-395-fa.html
عزیزی ندا، باصری احمد، ابوالمعالی الحسینی خدیجه.(1405). تحلیل چند سطحی عوامل فردی و اجتماعی تبیینکننده علاقه اجتماعی در نوجوانان اقوام ایرانی فصلنامه سلامت و آموزش در دوران کودکی 7 (1) :95-78 10.32598/JECHE.7.1.452.1
1- گروه روانشناسی تربیتی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- گروه روانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی و فرهنگی، دانشگاه امام حسین (ع)، تهران، ایران.
2- گروه روانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی و فرهنگی، دانشگاه امام حسین (ع)، تهران، ایران.
چکیده: (786 مشاهده)
زمینه و هدف پژوهش حاضر با هدف تحلیل چندسطحی عوامل فردی و اجتماعی تبیینکننده علاقه اجتماعی در میان نوجوانان اقوام ایرانی (فارس، کُرد و ترک) انجام شد. در این مطالعه تلاش شد نقش متغیرهای فردی شامل سبکهای فرزندپروری، خودکارآمدی و نیازهای بنیادین روانشناختی و همچنین متغیرهای سطح دوم شامل شاخصهای توسعه انسانی استانها (امید به زندگی، آموزش و درآمد سرانه) در پیشبینی علاقه اجتماعی بررسی شود.
روش پژوهش روش تحقیق از نوع همبستگی و مبتنی بر مدلیابی چندسطحی بود. جامعه آماری در سطح اول شامل نوجوانان ۱۵ تا ۱۷ ساله اقوام فارس، ترک و کُرد از شهرهای تبریز، سنندج و تهران بود که ۵۹۲ نفر به شیوه نمونهگیری تصادفی خوشهای چند مرحلهایی انتخاب شدند. در سطح دوم، دادههای مربوط به شاخصهای توسعه انسانی استانها از مرکز آمار ایران استخراج شد. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه سبک فرزندپروری شفر (1965)، خودکارآمدی شرر و همکاران (1982)، نیازهای بنیادین روانشناختی گاردیا و همکاران (2000) و اطلاعات رسمی آماری کشور بود. تحلیل دادهها با استفاده از ﻧﺮماﻓﺰارﻫﺎی SPSS نسخه 23، JASP نسخه 0.96.0 و AMOS نسخه 24 انجام شد.
یافتهها نتایج نشان داد خودکارآمدی اثر معناداری بر علاقه اجتماعی ندارد، اما سبکهای فرزندپروری با اطمینان ۹۹ درصد بهطور معناداری علاقه اجتماعی را پیشبینی میکنند. نیازهای بنیادین روانشناختی نیز در آستانه معناداری قرار گرفت. در سطح دوم، تفاوت اقوام (براساس شاخصهای توسعه انسانی استانها) اثر معناداری بر علاقه اجتماعی داشت. در تحلیل اثرات تعاملی، تعامل خودکارآمدی و شاخص توسعه انسانی استان و همچنین تعامل سبکهای فرزندپروری و شاخص توسعه انسانی معنادار بود، درحالیکه تعامل نیازهای بنیادین روانشناختی و شاخص توسعه انسانی معنادار نشد. مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار بود.
نتیجهگیری مطابق یافتهها، علاقه اجتماعی در نوجوانان ایرانی تحت تأثیر همزمان عوامل فردی و اجتماعی قرار دارد که این امر بیانگر ماهیت فرافرهنگی میباشد. سبکهای فرزندپروری مهمترین پیشبینیکننده فردی بوده و شاخصهای توسعه انسانی نیز در سطح اجتماعی در تبیین علاقه اجتماعی میان اقوام نقش داشت که حاکی از راهبردی مؤثر برای ارتقای سلامت روان، انسجام اجتماعی و سرمایه اجتماعی در سطح فردی و جمعی است که این نتایج اهمیت رویکرد چندسطحی را در تحلیل رفتارهای اجتماعی نوجوانان تأیید میکند.
روش پژوهش روش تحقیق از نوع همبستگی و مبتنی بر مدلیابی چندسطحی بود. جامعه آماری در سطح اول شامل نوجوانان ۱۵ تا ۱۷ ساله اقوام فارس، ترک و کُرد از شهرهای تبریز، سنندج و تهران بود که ۵۹۲ نفر به شیوه نمونهگیری تصادفی خوشهای چند مرحلهایی انتخاب شدند. در سطح دوم، دادههای مربوط به شاخصهای توسعه انسانی استانها از مرکز آمار ایران استخراج شد. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه سبک فرزندپروری شفر (1965)، خودکارآمدی شرر و همکاران (1982)، نیازهای بنیادین روانشناختی گاردیا و همکاران (2000) و اطلاعات رسمی آماری کشور بود. تحلیل دادهها با استفاده از ﻧﺮماﻓﺰارﻫﺎی SPSS نسخه 23، JASP نسخه 0.96.0 و AMOS نسخه 24 انجام شد.
یافتهها نتایج نشان داد خودکارآمدی اثر معناداری بر علاقه اجتماعی ندارد، اما سبکهای فرزندپروری با اطمینان ۹۹ درصد بهطور معناداری علاقه اجتماعی را پیشبینی میکنند. نیازهای بنیادین روانشناختی نیز در آستانه معناداری قرار گرفت. در سطح دوم، تفاوت اقوام (براساس شاخصهای توسعه انسانی استانها) اثر معناداری بر علاقه اجتماعی داشت. در تحلیل اثرات تعاملی، تعامل خودکارآمدی و شاخص توسعه انسانی استان و همچنین تعامل سبکهای فرزندپروری و شاخص توسعه انسانی معنادار بود، درحالیکه تعامل نیازهای بنیادین روانشناختی و شاخص توسعه انسانی معنادار نشد. مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار بود.
نتیجهگیری مطابق یافتهها، علاقه اجتماعی در نوجوانان ایرانی تحت تأثیر همزمان عوامل فردی و اجتماعی قرار دارد که این امر بیانگر ماهیت فرافرهنگی میباشد. سبکهای فرزندپروری مهمترین پیشبینیکننده فردی بوده و شاخصهای توسعه انسانی نیز در سطح اجتماعی در تبیین علاقه اجتماعی میان اقوام نقش داشت که حاکی از راهبردی مؤثر برای ارتقای سلامت روان، انسجام اجتماعی و سرمایه اجتماعی در سطح فردی و جمعی است که این نتایج اهمیت رویکرد چندسطحی را در تحلیل رفتارهای اجتماعی نوجوانان تأیید میکند.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
