زمینه و هدف در موضوعات مرتبط با آموزش، داشتن اطلاعات و آگاهی لازم در مورد خودمراقبتی دانشآموزان حائز اهمیت است. پژوهش حاضر با هدف طراحی و ارزیابی اثربخشی بسته ارتقای رفتارهای خودمراقبتی در دانشآموزان با تأکید بر دوره ابتدایی آموزش و پرورش شهر سمنان انجام شد.
روش پژوهش رویکرد پژوهش آمیخته اکتشافی بود .مشارکتکنندگان در بخش کیفی با 22 نفر از اساتید دانشگاه فرهنگیان و آموزشوپرورش که با بحث رفتارهای خودمراقبتی آشنایی کامل داشتهاند، انجام شد. جامعه آماری در بخش کمی شامل کلیه دانشآموزان دوره اول و دوم ابتدایی دخترانه و پسرانه شهرستان سمنان 20600 دانشآموز در سال تحصیلی 2024-2025 و از بین 60 مدرسه، 2مدرسه 1(مدرسه دخترانه و 1 مدرسه پسرانه) انتخاب شد. در بخش کیفی، نمونهگیری هدفمند از نوع ملاک محور و حجم نمونه با استفاده از قاعده اشباع نظری و در بخش کمی بهازای 16مؤلفه خودمراقبتی، تعداد 56 نمونه (دانشآموز) انتخاب شده است. روش نمونهگیری خوشهای یک مرحلهای بود. ابزار جمعآوری اطلاعات در بخش کیفی مصاحبه نیمههدایتشده و در بخش کمی نیز پرسشنامه محققساخته بود. به منظور بررسی روایی در این تحقیق از روایی محتوا استفاده شده است. بهمنظور بررسی پایایی پرسشنامه از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد.
یافتهها نتایج پژوهش در بخش کیفی نشان داد خودمراقبتی شامل 16 مورد از جمله خودمراقبتی دیجیتال، مالی، محیطی، فیزیکی، جنسی، عاطفی و روانشناختی، اجتماعی، معنوی، مصنوعی، متاورسی، اجتماعی مجازی، ژنتیکی، میکروبیوم، پایدار، بیننسلی و عصبی میباشد، در بخش کمی نیز مداخله آموزشی موردنظر باعث افزایش معنیداری در سطح انواع خودمراقبتی در دانشآموزان دختر و پسر ابتدایی شده است.
نتیجهگیری میتوان گفت آموزش رفتارهای خودمراقبتی میتواند اطلاعات مفیدی در جهت ارتقای سلامت و رفاه دانشآموزان در ابعاد مختلف فراهم نماید.
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |