BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
URL: http://jeche.ir/article-1-314-fa.html
، فرشته مومنی*1 ، بهروز دولتشاهی1
زمینه و هدف ترسهای شبانه در کودکان بسیار رایج هستند، اما اغلب آنها با افزایش سن میتوانند بر این ترسها غلبه کنند. باوجوداین در برخی از کودکان این ترسها تشدید شده و تا نوجوانی ادامه مییابند. در همین راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر مواجهه بر خودکارآمدی کودکان 4 تا 8 ساله ایرانی در مقابله با ترسهای شبانه انجام شده است.
وش پژوهش در این پژوهش از طرح آزمایشی تکموردی با خط پایه چندگانه ناهمزمان استفاده شد. جامعه آماری شامل کودکان 4 تا 8 ساله دارای ترسهای شبانه و ساکن تهران بود که 6 نفر از آنها با روش نمونهگیری هدفمند و براساس معیارهای ورود بهعنوان نمونه انتخاب شدند. آزمودنیها بعد از ارزیابی خط پایه بهمدت 8 هفته مداخله مبتنی بر مواجهه را دریافت کردند. این مداخله توسط والدین و با استفاده از مطالعه کتاب و انجام بازیها با کودک انجام شده است. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامه «آنچه فرزند من در شب در تاریکی میتواند انجام دهد» ( کافمن، (1987 و فرم گزارش خواب استفاده شد. بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها، از روش تحلیل دیداری و محاسبه درصد بهبودی و ضریب تأثیر استفاده شده است.
یافتهها در این پژوهش میانگین نمرات آزمودنیها از 95/7 در خطپایه، به 37/16 در دوره مداخله و 33/18 در دوره پیگیری رسیده است. و آزمودنیها درمجموع به اندازه اثر 62/4 ، 75/56 درصد بهبودی در پایان درمان و 75/56 درصد بهبودی در پیگیری دست یافتهاند. بهطورکلی نتایج نشان میدهند که درمان مبتنی بر مواجهه میتواند تأثیر معناداری بر افزایش خودکارآمدی در مقابله با ترسهای شبانه داشته باشد.
نتیجهگیری یافتهها نشان میدهند آزمودنیها پس از دریافت درمان مبتنی بر مواجهه خودکارآمدی بیشتری در مقابله با ترسهای شبانه خود داشته و شبهای بیشتری میتوانند به تنهایی در اتاق تاریک خود بخوابند.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
